Asuman: Senin beni eskisi kadar sevmediğin her halinden anlaşılıyor zaten

Mükremin: Nerden anlaşılıyor?

Asuman: Elini tutuyorum, elimi bırakıyorsun. Gözüne bakıyorum gözüme bakmıyorsun.

Mükremin: Bilmiyorum Asuman bilmiyorum, doğrudur kalbimin eski çarpıntısını kaybettiği tüm aramalara rağmen bulunamadığı inkar edilebilir bir gerçek olsa niçin inkar edilmesin öyle değil mi, o ki inkar edilebilir edersin gider yok böyle bir şey dersin gider

Asuman: Bak ağzınla söyledin işte sonunda!

Mükremin: Ben konuşmak için en müsait yer ağız diye şey ettim ama…

.
.
.